24 February 2009

अतित

. 24 February 2009
4 प्रतिक्रिया

छबिलाल न्यौपाने, अर्बेनि७,गुल्मी

अतित फेरि पाउने भए
आफै लाइ भुलि दिने थिए
आसुको मुल्य पाउने भए
सागर सारा भराइ दिने थिए
सपना को महल् सच्चा भै दिए
चन्द्रमा बनि उदाइ दिने थिए

तर

सकिन फेरि अतितलाइ भेट्टाउन
उ त सार्है टाढा पो पुगिसकेछ
दुई थोपा आशु पनि खशाल्न सकिन
आखा को आशु पो रित्तिसकेछ
चन्द्रमा बन्ने रहरमा रातको प्रतिक्षा गरे
तर औसीको रातले पो घेरिसकेछ


यस्तै यस्तै मेरा रहरहरु
अतित मा नै सबै सकिसकेछ
बिर्सन्छु भन्छु अतित का कथाहरु
झन पुरानो अनि आलो पो भै दिएछ
बिर्सनु परयो अबत यि ब्याथा र कथाहरु
जति सम्झियो उति लम्बिदो पो रहेछ
हाल - ksa , riyadh
बाँकी यता >>

18 February 2009

संस्कार

. 18 February 2009
10 प्रतिक्रिया

मंसिरको महिना त्यसै पनि रमाइलो। त्यसमाथि जवानिको रसले भरिएका किशोर किशोरि हरुको जिवनको घडि साटासाट गर्ने महिना । धनमान दम्पतिले पनि घरमा उमेर पुगेर कुनै नयाँ जिवनसाथिको पर्खाइमा धपक्क बलेर बसेकी छोरि मनमायाको बारेमा सोचेर बसिरहेका थिए । पहिले देखि नै आफ्नो छर छिमेकमा निकै नाम, दाम अनि ख्याति कमाएर बसेकाले आफ्नो मुटुको टुक्रा जस्तो छोरि लाई जहाँ भन्यो त्यहि अन्माएर डोलि चढाउन चाहन्थ्ये । छोरि मनमायालाई माग्न धेरै ठाउबाट प्रस्ताव आएका थिए । सकेसम्म आफ्नो संस्कार र मुल्य मान्यता हरुको परिवेशमा हुर्किएको स्वच्छ छबिको ज्वाई हेर्ने चाहना थियो उनमा । नाम कहलिएका देखि उच्च धरानिया र प्रतिष्ठित ब्यक्तिहरु पनि उनको छोरि माग्न नाअएका होइनन तर धनमान दम्पतिले कुनै न कुनै खोट देखाएर फर्काइदिन्थे ।
यसपालि भने त्यस्तो भएन । धनमान सरकारि जागिर गर्ने हुनाले उनैको अफीसमा कतै बाट सरुवा भएर एकजना सुब्बा तहको र शारिरिक बनावट पनि निकै खाइलाग्दो भएको युबक आयो । उनले मनमनै बिचार गरे यो चाहि मेरो छोरिलाई सुहाउने केटा रहेछ । हुन पनि सुब्बा तहका रामनाथ हेर्दा निकै भलादमि असल र ईमान्दार देखिन्थे । आखिर २ महिनाको समय पश्चात दुबै पक्षबाट कुरा मिल्न गयो र माघमा बिबाह हुने तरिकाले तिथि मिथि तोकेर दुबै तर्फबाट बिबाहको लागि आ-अफ्नो तयारिमा दमदार जुटे ।
आज बिबाहको दिन । बेहुला पक्षको घर अलि टाढा भएको हुनाले बिबाहको लागि ठुलै होटेल् बुक गरिएको थियो । सबैतिर रंगि-बिरंगि प्रकासको अवतरण । आगन्तुक हरु पनि त्यहाको रमझम र उल्लासमय वातावरण देखेर छक्क परिरहेका थिए । सबैकुराको प्रबन्ध सकिएपछि होटेलको एउटा तलामा भोजनको कार्यक्रम भैरहेको थियो भने उतापट्टि बेहुलिका संगी साथिहरु मनमायालाई जिस्काउदै बसिरहेका थिए जे होस भोजनस्थलमा भैरहेको गतिबिधिलाई उनिहरुले नियाल्दै जन्तिहरु तर्फका केटाहरुलाई जिस्काउने गर्थे बेला बेलामा । भोजनको कार्यक्रममा सहभागी तरु- तरुनिहरु पनि भिन्न भिन्न किसिमका ब्यक्ति हरु थिए । बिभिन्न प्रकारका मासुका परिकार हरु संगै सफ्ट ड्रीङ्स देखि लिएर हार्ड ड्रीङ्स सहित आधुनिक खानपानको ब्यवस्था थियो त्यहाँ । भोज सुरु भयो सबै आ-आफ्नो गतिबिधिमा प्रस्तुत भै रहे । यता बेहुला बनेर गएका रामनाथलाई भित्र-भित्रै असजिलो महशुस भैरहेको थियो । लोकगीत र भजनको धुनमा रमाउने रामनाथलाई पप र रकको कर्णभेदि आवाज र आखै तिर्मिराउने प्रकासका किरणहरुले असहज बनाइरहेको छ । मनमा सन्तुस्ष्ट नभएपनि त्यो वातावरणमा उसले सम्हालीरहेको छ आफुलाई ।
भोज कै क्रममा एकजना गगल्स धारि युबकले रामनाथको आगाडि बियरले भरिएको गिलास राखिदियो । रामनाथ कालो हुदै भन्यो "हजुर मेरो पिउने बानि छैन"।
हावामा चुरोटको धुवाँ ब्वाङ्ग उडाउडै आइरहेकी अर्कि युबतिले तुम्बा र तिनपानिको गिलास राख्दै अदवका साथ भनि 'यो हजुरको लागि सर' । रामनाथले अस्विकार गर्दै भन्यो "म शुद्द् शाकाहारि हु चल्दैन हजुर परै राख्नुस" ।
फेरि हातमा रक्सीको गिलास समाउदै आएको अर्को ब्यक्तिले चुरोट टक्रयाउदै भन्यो 'हजुर लिनुस' । रामनाथ आबेशमा आएर प्रतिवाद गर्दै भन्यो "मेरो चुरोट पिउने बानि छैन" ।
उता अर्को कोठाबाट बेहुलाको चरित्र र गतिबिधिलाई नियालीरहेकी मनमायाले एक्कासि कालिमाइले झै रणचण्डि भएर अक्समात बेहुलाहरुको भोजनकक्षमा कराउदै प्रबेश गरिन र भन्न थालिन । "ओ सुब्बा साब, यस्तो अदभुत स्वभाव र सत्ययुगको संस्कार लिएर तिमि कुन ग्रहबाट आएको ? केहि पनि नचल्ने कस्तो बानि तिम्रो ? तिमि जस्तो नामर्द संग मेरो बिबाह हुन सक्दैन । ड्याडि यो बिबाह यहि समाप्त गर्नु होस । म यो संग जिवन बिताउन सक्दिन' । आफ्नो हुनै लागेको जिवनसाथिको यस्तो कुरा सुनेर रामनाथको मुख चुक जस्तै कालो र अमिलो भयो । मुखबाट कुनै वाक्य नै फुटेन झट्ट कोठाबाट निस्किदै पछडि हेर्दै नहेरि सरासर बाटो लाग्यो । बिबाहमा सरिक युबायुबतिहरुले खुसि र उमंगका साथ सिट्टि र ताली बजाउदै वरपर नै थर्किने गरि हाँसेर मोज मस्ति गरिरहे ।
बाँकी यता >>

10 February 2009

गजल

. 10 February 2009
7 प्रतिक्रिया

हुन त गजल लेख्ने मेरो पुरानो बानि चाहि होइन तर पनि ब्लगिङको सुरुवात संगै साथिहरुको हौसला र प्रेरणाबाट प्रभाबित भएर खुट्टा लरबराउदै भएपनि हिडिराखु जस्तो लागिरहेछ यो यात्रामा । खासगरि गजलमा हुनुपर्ने गुण र मर मसलाहरुको समीश्रणमा दर्शाउनुपर्ने बिधाको बारेमा पुर्णतया जानकारी नभएको हुनाले यो गजल पस्केको छु तर योपनि लाग्दैनकी गजलको निश्चित बिधा छ भनेर त्यसैलेअरु थप सरसल्लाहको लागि तपाइहरुको जोसिलो कलमको अपेक्षा



सज्जनलाई ठाउ छैन यत्रतत्र जालीहरु
पथभ्रष्ट भएपछि देश हाक्ने मालीहरु

अन्यायको बिरुद्धमा हात जोडदै हिडेपनि
न्याय छैन पाइन्छ यहाँ मुटु घोच्ने गालीहरु

गरिबिको छाति माथि पजेरोको पाङ्ग्रा गुडदा
बिरोध हैन देखिराछ स्वागतका रयालीहरु

झुपडिका आशाहरु महल् सम्म पुरयाए नि
बर्षौ भयो नछाएको पानि चुहिने पालीहरु

रोप्न खोजे नयाँ फुल बिहानिको झुल्के घाममा
कोपिला नै निमोठेर जरा काटछन खाली अरु

प्रजातन्त्र लोकतन्त्र र गणतन्त्रको नारा बेच्दै
अखण्डतालाई खण्ड पार्न छुटयाउडैछ्न थालीहरु

बलिदान र समर्पणको मुल्य चाटने भोगीहरु
निमोठदैछन देशप्रेम् र राष्ट्रीयताका बालीहरु

शहिदको रगतलाई फुलमाला मै सुकाइराखी
कहिलेकाहि ठोक्ने गर्छन् जबरजस्ति तालीहरु

कसैलाई भाषा देश कसैलाइ हिमाल तराई
पाइदैन की नेपाली भन्न डरै पो लाग्यो साथीहरु
बाँकी यता >>

03 February 2009

संगै जिउन मर्न हुन्थ्यो.....

. 03 February 2009
12 प्रतिक्रिया


मनमा माया राखे देखि एकपटक हेर्न हुन्थ्यो
मृगतृष्णा यो मनको नजरबाटै फेर्न हुन्थ्यो

मित्रताको सम्बोधनमा प्रतिउत्तर पाइन मैले
शिरमोडि फर्किदिए आखै भित्र बेर्न हुन्थ्यो

चिनजान गर्न आतुर छु म बेवास्तामा कति बस्नु
ममताको रस छर्की आफन्तमै जोडन हुन्थ्यो

मनै भरि माया राखि ओठभरि खुसि दिए
जन्ति लगि आगनभरि पन्चे बाजा घेर्न हुन्थ्यो

प्रमोद भै पछयाउदै छु तिम्रो मैत्रीभाव आज
पाए साथ तिमि बाट प्रेम पत्र कोर्न हुन्थ्यो

एकान्त यो गोरेटोमा मस्की मस्की हिडनेलाई
ममताको रस छर्कि आफन्त मै बेर्न हुन्थ्यो

हिडु कति पछ्याउदै एक हातले तालि पिटदै
दुई आत्माले खोज्ने भए संगै जिउन मर्न हुन्थ्यो


प्यारा ब्लगर मित्रहरु, गजल त जानि नजानि लेखिहाले तर भनेजस्तो शिर्षक जुराउन चाहि सकिन । त्यसैले उचित शिर्षकको लागि तपाइहरुको सहयोगको अपेक्षा राखेको छु ।
बाँकी यता >>