21 December 2012

गजल

. 21 December 2012
2 प्रतिक्रिया


२०६८ असोज ३ 


एउटा पत्र  तिमीलाई कोरु  कि जस्तो लाग्छ   
क्षितिजमै मिल्ने उडान भरु कि जस्तो लाग्छ

शुन्यतामा   हराउदा   बहार बनि उमंगको 
गोधुलिलाई उषासंगै जोरु कि जस्तो लाग्छ

आत्मिय र  स्पर्शको  साथ छुट्दा घरि-घरि 
बन्धनको बन्द ताला  फोरु कि जस्तो लाग्छ

कोपिलामै  छरिदियौ  सुवासका   परागहरु
फूल बनि तिम्रै नजिक झरू कि जस्तो लाग्छ

"सूर्य" बनि कति बस्नु बादलुको  घुम्टोभित्र 
गगन छोडी धर्तितिरै सरु  कि जस्तो लाग्छ


*********************************************
                                        

     
बाँकी यता >>

26 August 2012

सिकाइका चार बर्ष

. 26 August 2012
2 प्रतिक्रिया

समय चक्रको गतिलाई पछ्याउदै यो सिकारुको पाइला बनि हिडेको गोरेटोले चौथो बर्षलाई पनि औपचारिकताको हिसाबले पार गरिसकेछ।कछुवाकै चालमा भएपनि गोरेटोका अनुभूति र कल्पनाका बिचारहरुलाई आजसम्म जोगाइराख्ने अवसर पाए।पूर्णबिरामको संघारमा आइपुगेको सिकारुलाई अल्पबिराम लगाउदै भएपनि यहाँहरुको हौसला र बेलाबेलामा लाग्ने प्रश्नवाचक संकेतलाई छोप्दै गोरेटोलाई भरथेग गरि अहिलेसम्म हिडिरहने प्रेरणा मिल्यो।आरम्भदेखी हालसम्म ब्लगमा दर्शिएका लेख,रचना तथा कथा र कल्पनाका सिर्जनाहरुमा यहाँहरुले दिएको गाली र तालीको प्रसंसा जति गरेपनि कमै भएको मान्छु म।
के पाए? के गुमाए? धेरै पाए केहि गुमाइन। तरंगको आत्मियता र सामिप्यता बढाए त्यहि फुर्सदको डुलि हिडने समय चढाए।प्रबिधिदेखी प्रकृतिसम्म,संस्कृतिदेखी बिकृतिसम्म अनि ब्लगर मनोभावदेखी राष्ट्रिय जनभाव सम्मका सबैखाले प्रस्तुतिका अनुभवहरु संगाल्ने अवसर पाए भलै निरन्तरताको कसीलो डोरी समाएर सबैका लेख रचनाहरुमा बाधीने साइत नजुरे पनि फुर्सदमा ब्लगमा भिडने प्रयास चाहि जारि नै राखियो तर प्रारम्भिक मनोगत योजनामा अडिग रहन भने सकिएन।हप्ता या दुई हप्तामा चिन्तन टाँस्ने योजना मासिक रुपमा पनि पुगेको छ तर जे होस फूर्सदको समयलाई सदुपयोग गरेरै भएपनि उब्जेको यो आनन्दमय क्षणलाई अक्षुण राख्न अरु केहि सक्रियता बढाउने मानसिक सोच भने बढेको छ। यो अवधिमा मलाई जन्मन,बामे सर्न, जरा हाल्न अनि फल्न,फूल्न सहयोग गर्ने ब्ल.गुरुदेखी बिधुतिय सञ्यालमा जोडिनुहुने सबै आत्मिय मित्रजनहरुको जति तारिफ गरे पनि कमै हुन्छ। हुन त मलाई आज यो दिनमा सबैको नाम सम्म भएपनि कोर्ने ईच्छा थियो तर समेटन सकिन।  मेरो गोरेटोमा पाइला टेक्दै सुझाव,सल्लाह,हौसला,खबरदारी,गाली र तालि दिनुहुने सबैमा मैत्रिभाव जगाउदै धन्यबाद प्रकट गर्दछु। बिगतमा छाप बनेर बसेका  नामहरुले मलाइ झस्काइरहेछन । आक्षरिक सम्झनामा समेटदै सबै ब्लगर मित्रहरुलाइ मानसिक सम्झनाले झन बढि याद दर्शाउन चाहन्छु। हाम्रो साथ सधै अटुट र अमिट बनिरहोस। कामना.................

मेरो ब्लगलाई आफ्नोमा समावेस गर्दै उत्साहको नयाँगमन सहित पहिलो  प्रतिक्रिया जनाउने  आफ्नै कुराका बेदनाथ पुलामिको(उमेस) को  शब्दले अझै आकर्षण गर्यो र शुरु गरे मौलिकतामा ब्यक्तिगत बिषय बस्तुको उठान गर्दै ब्लगमा रमाउन । गोरेटोमा हिडेपछि ब्लगर मित्रहरुको उच्च हौसला , सुझाव र मिठा प्रतिक्रियाले यहाँसम्म आइपुगे  तर   कर्मयोग भनु या बाध्यता कहिलेकाही लेख्ने अभीप्सा हुदा हुदै पनि ब्लगमा अर्धबिराम लगाउनु पर्दा नमिठो लाग्छ । आफ्ना अग्रज मित्रहरुको सहयोग र हौसलाबाट मलाई आफ्नो सिर्जनात्मक शक्तिलाई सशक्तिकृत  गर्न सहयोग मिलेको वास्तविकतालाई म कहिल्यै नकार्न सक्दिन । ब्लग शुरु गर्न उर्जा थप्ने चौतारिका संगमको हौसला , प्राविधिक सहयोगमा ब्लग ब्यानर बनाउदै सधै मनोबल बढाउने भोजपुरे ब्लगका चन्द्र बान्तवा राई र बि जे दुम्माली जी लाई चाहेर पनि बिर्सन सक्दिन म । साथै थालनि देखि अहिले सम्म पनि हरेक परिस्थितिमा ब्लग दुनियामा नयाँ-नयाँ खोजमा ब्लग अवधरणा प्रस्तुत गर्दै पारस्पारिक सहयोग बाँडदै ब्ल. गुरुमा सुपरिचित नाम दिलीप आचार्य दाजु जी को चौतर्फी सहयोगको जति प्रसंसा गरे पनि कमै  भएको ठन्छु म । अनि ब्लग जगतको आत्मबल बढाउदै बिश्वभरिका नेपाली ब्लगरहरुलाई एउटै सूत्रमा बाँध्न हरदम प्रयासरत दौतरीको सामुहिक प्रयासलाई पनि सलाम नठोके मनले मान्दैन । मेरो परिचयलाई  फिजाउदै ब्लग भित्र ब्लगमा  सिकारु भनि आमन्त्रित गरेर मिठो बहस प्रस्तुत गर्ने दौतरी प्रति यो दिनमा फेरि पनि  बिशेष आभार ।

तरंगको यो अवधिमा ब्लगकै माध्यामबाट मलाई सधै नैतिक बल,अनुभव र आधुनिक परिपाटिमा जम्न सिकाउदै यथेष्ट मनोबल बढाउने अब्बल दर्जाका माननिय ब्लगर ज्यू हरु  शब्दका  जोतारे धाइबा, आँगनका    बसन्त गौतम,साहित्य घरका दीपक जडित,आकार पोस्टका अनिल घिमिरे, कुटिकि कैलाश राई,गफगाफका प्रवेस, अषेश पौडेल , कृष्णपक्षका  कृष्ण थापा , चेतनाका दूर्जेय , खुल्लामञ्चका गोकुल ढकाल ,फोटो ब्लगकी सुजन आचार्य,नेपाली  मनका शिब प्रकास ,सिलिचुङका बिमल गौतम ,सपनाका दिपेन्द्र कुमार झा ,कम्प्युटर नेपालीका  कृष्ण पोखरेल , यात्राका सुस्केराका राज दिनेश, गुल्मि दर्शनका सन्जु मगर ,आफ्नै बिश्वासकी आशा गुरुङ ,हाम्रो नेपालका हावा , वर्ड फलो का दीप श्रेष्ठ,मनको कुराका मिलन लम्साल , अनलाइन खसखसका राजेश नतांस ,अजबगजबका नबिन,शब्दतरंग ,आफ्नै सपनाका प्रदिप स्रि,बियोगका छँहारिका सार्थक सिम्खडा ,संगमका प्रविण थापा,म अनि मेरा पलहरुका दुम्मालि बि जे, मानुष डायरिकि मनु ठाडा ,अन्त्यहिन शुरुवातका चुडामणी,यँहाहरुकै सहपाठीका किरण राई,बिजय श्रेष्ठ, गुरु केदार बराल ,आँगन  एस के परि,  ,शङ्कर लामिछाने स्मृति घर, रत्न संसार श्रेष्ठ, घामपानीका कहानी, नेपाली भाषाका ब्लगहरू,शखदा साहित्य,भावना यात्रा, नेपालको सम्झना,साहित्यजीवनको निम्ति, मेरो बाटो, आश्मा ,द एरिजोना नेपाल,स्वप्निल संसार, दिपा, कार्बन केमिस्ट्री, साधना शर्माअन्जलि, अर्चना श्रेष्ठ, बर्षा , र ददि सापकोटाको नेपाल प्लस जस्ता हस्तिहरुमा म सधै कृतज्ञता ब्यक्त गर्दछु ।

यसै गरि  ब्लग जगतमा परिचय बनाउदै छिर्नु भएका सम्पूर्ण नव आगन्तुक मित्रहरुलाई पनि मेरो स्वागत तथा शुभकामना छ। बिशेष गरि अन्य म छिर्ने घरहरुमा दु्र्गा अधिकारी , जीवनका मोडहरु , शब्द संसार ,जय साइराम,जीवनका तिता मिठा अनुभवहरु, मेरो दुँनिया, माकर अनलाइन,अनुकुल संसार, मेरो प्यारो संसार,भुवन,साँखू अनलाइन,स्याम दुलाल,प्रकाश शोशित,प्रज्वल,केशबराज अधिकारी, देबराज,राजा पुनियानि ,युवा आवाज ,म नेपाली,साँचो जीवनको यात्रा,शेर र सायरी,क्या मज्जा  ,कवि चाम्लिङको संगितिक चौतारी,भेडाको उनजस्तो,मझेरी, रविजीवनका मोडहरु,कृष्ण गिरि,नेपाली गजल , जिजीविषा जस्ता ब्लगहरुको पनि पारखी भएको छु ।

मेरो सम्झना शक्तिले भ्याएसम्म मैले यो ब्लगको दोस्रो बर्षको सम्झनास्वरुप सम्पूर्ण मित्रहरुलाई समेटने प्रयास गरेको छु । कारणवश कसैको नाम समाबेश हुन सकेको छैन भने माफ पाउ । बेलाबखत रचना पठाएर सहयोग गर्ने छबिलाल जी, लगातार छिर्ने दिनेस पराजुलि,मनोज,कोष प्रसाद र अन्य सबैको सहयोगको लागि मुरी-मुरी धन्यबाद, साथै फेसबुक मित्रहरु र अनलाइन मार्फत जोडिनुहुने सबैमा आभार ! आउदा नयाँ दिनहरुमा पनि सबैको यसैगरी सुझाव,सल्लाह र प्रतिक्रियाहरु बटुल्न पाउनेछु भन्ने पूर्ण बिश्वास पनि राख्दछु ।  Happy Blogging…………………………………..
बाँकी यता >>

07 August 2012

कविता

. 07 August 2012
1 प्रतिक्रिया


२०६८ असोज 

आँखा तिनै मन त्यहि
तर दृष्य फरक
नानिमा टल्किने छायाहरु फरक


आसा र बिस्वासको दियो निभ्ने हो कि
भन्ने डरले कापिँरहेको मुटु लाई
पुस माघको सिरेटोले झन कमाउदै
दिवा स्वप्न झै न्यानो घामको आसमा
रत्तिएका कल्पनाहरु बाटो कुर्दैछन !


थाह छैन मुलबाटो कहाँ छ
दोबाटो र गोरेटोको संगम कसरी हुदैछ
तर यि चालहरु सक्रिय छन
खुसि र उमंग पाउने आशमा !!


कल्पनाका फलहरु
यथार्तका काँडा हुन कि
बोक्न नसक्ने ईच्छा र
भुल्न नसक्ने यादहरु
मष्तिष्को उत्कर्ष मात्रै हो कि
स्नेह र निर्दोषको सोझो खेलमा
आशक्ति र स्वार्थको जित हो कि !!!


बिक्षिप्त छातिका रंगिन सपना
दोबाटोका पत्थर बन्दा
लक्षभित्रका स्वर्णिम चाहानामा
कलिलो ह्रदयमा अंकुरित भावनामा
बज्रपातको तुसारो पर्दा
आफै गलेछु,च्यातिएर टुक्रा-टुक्रा भएछु!!!!



समाधान खोज्दै पाइला सार्दा
हुरि बतासको बेग संगै
क्षितिज नियाल्दै उडिरहे,
यै एउटा जीवन जिउने बहानामा
यै एउटा जीवन जिउने बहानामा !!!!!

                                 **************************************************** 
                                           
बाँकी यता >>

08 July 2012

गजल

. 08 July 2012
3 प्रतिक्रिया


केहि समय पहिले फेसबुकमा मतलाको रुपमा प्रस्तुत यो भावले गजलको आकार पाएकोले ब्लगमा राखेको छु।

थाहै नपाइ जिन्दगिमा कताबाट फाटो आयो
धोई पखाली नमेटिने मायारुपि टाटो आयो

जारी थियो यात्रा हाम्रो दोबाटोमा एकै साथ
छेके पछी कोहि आई छुटाउने बाटो आयो

जल थियो मल थियो मनको हरपल थियो
नफक्रिदा मनको फूल मुटुभित्र गाँठो आयो

 बलिदानमा प्राप्ति  खोज भन्थे प्रेम गर्नेहरु
  त्याग सबै ब्यर्थ हुदा  यौटा दुख्ने पाटो आयो

                  ************************************************
बाँकी यता >>

15 June 2012

अस्त र उदयको चपेटामा- सूर्य

. 15 June 2012
4 प्रतिक्रिया

पूर्वको लालिमा उदाएको सूर्य दिनसंगै ढल्दै पश्चिममको डाँडामा अस्त हुनुपर्ने, सन्ध्या संग मितेरि गास्दै रमाउने जुन प्रभातको उदयसँगै मलिन हुदै खुम्चिनु पर्ने । आ-आफ्नै अस्त र उदयको प्रक्रिया भोगिरहेका सम्पूर्ण बस्तुबिच झल्किएको वास्तविकता म मा पनि लागु हुनु कुनै नयाँ कुरा त पक्कै होइन  तर एउटा नियमसंगत तरिकाले नहुनु भने पक्कै अघोसित  बेवास्ताको रुप नै हो।यस्तै आरोह-अवरोहका बिच मेरा ब्लगिङका दिनहरु गुज्रिएका छन् । हुन त यो अवधिमा मैले थुप्रै कुरा पाए।धैरै सिके।तर गुमाउन भने केहि गुमाइन।यस्लाई म बचेको र उभ्रेको समयको प्राप्ति नै भन्दछु।

ध्रुव सत्य नै हो। जन्मे पछि मानिसले मृत्युको प्रतिक्षा गरिरहेकै हुन्छ। त्यहि प्रतिक्षाको बिच आउने क्रिया-प्रतिक्रिया, अवसर-चुनौति अनि आवेग र उदवेगहरुको उतार चढाव नै जीवन बनेर जन्म र मृत्युको बिच घुमिरहन्छ।यहि चक्रमा बनेका छापहरुको अस्तित्व नै जीवनलाई चिनाउने एउटा माध्याम रहेछ।तर यहाँ जीवनको कुरा अस्त र उदयको चपेटामा जोडिनु पक्कै सान्दर्भिक नहोला तर मेरा ब्लगिङका बर्षहरु पनि यसरी नै बितेका छन।आरम्भको मनोगत शैलिमा अडिग रहन नसक्नु र गोरेटोमा हुनुपर्ने समायोजनको प्रक्रियामा हृास आउनु यो अवधिका मुख्य चुनौति बने।

            समानान्तर ब्लगरहरुले चढेको खुडकिलोले शिखरलाई पछ्याउदै गरेको देख्न  पाउनु त मेरो सौभाग्य नै मान्छु म। शुरुबाति ब्लगिङ फितलो भएपनि समय संगै परिवर्तनको पथमा मेरो पनि पक्कै केहि उत्साहजानक सहभागिता झल्किएको अनुभुति भएकै हो तर निरन्तर लागिरहन नसक्नु दु:खको कुरा । अर्को कुरा ब्लग संसार र समग्र तरंग भित्र गासिएको छुट्टै प्रकारको आत्मियता पनि टुक्रदै र टाढिदै जाने रहेछ भन्ने कुरा मैले यो बिचको अन्तरालमा मनन गरेको छु। नयाँ कुरा पछयाउन नपाउनु,आगन्तुकहरुलाई स्वागत र प्रोत्साहन गर्न नपाउनु र समकक्षि लगायत पुरानाहरुलाई सम्मान दिन नसक्नु नमज्जाको बिषय बन्न पुगे।
अग्रजहरुको मार्गलाई पछयाउदा पाएको सुखद र हौसलाका अनुभूतिहरुलाई मनको भकारिभित्र टम्मै पारेर राखेको छु तर एकतर्फि मायाको स्वाद के स्वाद भने झै प्रतिक्रिया र प्रसंगमा दर्सिन नपाउनु नजिक भएर पनि टाढिएको जस्तो भान हुने रहेछ। जे होस समयसंग जोडिनुपर्ने आम आवस्यकतालाई मध्यनजर गर्दै बेला-बखत झुल्किनै मन लाग्छ।यस्लाई चट्कै माया मार्न नसकिने रहेछ।त्यसैले कहिलेकाही अस्त र उदयको दोधारमा उभिन पुग्छु र अस्त भन्दा त ढीलै भएपनि उदाकै राम्रो मानि झुल्किन पुग्छु ब्यस्तताका बादल पन्छाएर। अब त स्थितिले सोझो रुप लिएको जस्तो पनि भान हुदैछ जस्का कारण निरन्तरताको निकटमै आइपुगे जस्तो पनि लाग्छ। ब्लगमा देखा परि सिर्जना र चिन्तनहरु पस्किन नसके पनि यो अवधिमा निस्क्रिय नै भएर बसेको भने छैन। केहि चिन्तन मनन र सिर्जनाहरु डायरिमा संकलित भएकै छन। प्रस्तुत गर्ने काइदा मात्र नमिलेको हो।

मित्रहरु! यस्तै-यस्तै वास्तविकताहरु कथा बनेका छन मेरो जीवन संग आजभोलि।पुरानो बसाइलाई नयाँ बनाउने कोसिस,पहाड र तराइको अब्यवस्थित बसाई, र पारिवारिक स्तिथिलाई परिमार्जन गर्ने उद्देश्यका कारण म आफैमा हराइरहे। हजुरहरुप्रति (ब्लगर) मेरो मान ,सम्मान,आत्मियता र मित्रता  उत्तिकै रुपमा रहेको छ।मलाई यो तरंगमा जन्म दिदै बामे सर्न सिकाइ आफ्नै कोसिसमा अडिग रहन सहयोग गर्ने सबैलाई मुरि-मुरि धन्यबाद दिन चाहन्छु। कछुवाको चालमै भएपनि हिडिरहेका यि पाइला टेक्नमा यहाँहरुले दर्शाएको आक्षरिक र मौखिक सहयोगको लागि म आभारी छु।यो बिचमा धेरै साथीहरुको आगमन भएको छ ब्लगमा तर मेरो परिचय बाँकी नै भएपनि यसैबाट स्वागत दिन चाहन्छु। मेरो गोरेटोमा पाइला टेक्दै सुझाव,सल्लाह,हौसला र तालि दिनुहुने सबैमा मैत्रिभाव जगाउदै धन्यबाद प्रकट गर्दछु। हाम्रो साथ जीवन्त र दीगन्त बनिरहोस। कामना.................

*********************************************************************************
बाँकी यता >>