14 August 2016

कविता (सपनाको बिमान )

. 14 August 2016
0 प्रतिक्रिया

 जब झोलाभरी कापी किताबको भारी बोक्थे
 त्यो बेला मेरा कल्पनाका रहरहरु
 बिश्वका प्रख्यात डक्टर, इन्जीनियर
 अन्वेषक , लेखक चित्रकार कवि साहित्यकार
 वा भनौ प्रख्यात शिक्षकको वरिपरि घुम्थे
  म माझ ती सुनेका  अदृश्य ब्यक्तीत्वहरु
  कहिले कसैको आवाजमा कम्पन्न भएर आउथे
  कहिले ती शैशबको भारीले थिचिएका शब्द भएर आउथे
  कहिले दक्षताको अनमोल खानी ठानीने
  उनै महाशयहरुको मुखार बिन्दुबाट निस्केका हुन्थे
 र तिनै दृश्यलाई नियाल्दै मेरा कल्पनाहरु शिखर चढथे।


ती कल्पनाहरुले शिखरको फेदि निर्धारण गर्दै गर्दा
शैशवको पाइलाले यौवनको फेद टेक्दा नटेक्दै
मेरो घरका हर चिजहरुले
मेरा कल्पनालाई गिज्याउदै थिए
आमाको बात र बाबाको दमले
मेरा कल्पनालाई निचोर्दै थिए
मेरा भाइबैनीको अबोध र सुकोमल मस्तिष्कले
उज्ज्वल भविष्यको भिख मागिरहेका थिए।
अनि
दक्ष र योग्यताको पाठ रटाउनेहरु
  भोक र रोगको लाचारतामा
  धम्की र आडम्बरको पाठ घोकाएका हुन्थे


म ती हरेक दृश्यहरुको साक्षी बनीरहेको थिए
गलत र सहीको अर्थ बुझ्ने पनि भएको थिए
 यी सब कुराले निर्धारण गरेका आधार स्तम्भहरु
 जोगाउन खोज्दा खोज्दै
 कल्पनाले शिखरको चुचुरो चुम्दा नचुम्दै
 मेरा सपनाहरुले बाटो मोडेका छन।


फेरि नयाँ सपनाहरुको योजनाले मन तीखो पार्दै
आफ्ना पुराना ईच्छा र कल्पनालाई
भाईबैनीको झोलामा कोच्न लगाउदै
बा आमाको एउटै सपनालाई मुर्त रुप दिन भन्दै
बाको दम र आमाको बात निमिट्यान्न पार्छु भन्दै
एउटा ठूलो अनौठो सपना बोकेर
रगत पसिनाले सिङ्गो सपना सिन्चित गर्ने अठोटले
स्वाभिमान र ईमान्दारीताको झन्डा उत्तोलन गरर्दै
म हावा सङ्गै बहकिएर उडेको छु सपनाको बिमानमा।
बाँकी यता >>

14 May 2016

बोइङ ७४७

. 14 May 2016
0 प्रतिक्रिया

कतार एयरवेजको ७४७ को यान संगै मातृभुमी र आफन्तहरुको न्यानो कोखमा रम्ने आशा सहित यात्राले एक चौथाई भाग पुरा गरिसकेको छ । हवाई यात्राको ट्रान्जीटलाई काखे साथी ल्यापटपमा आखाँ घुमाउदैछु म । केहि बेरमै गेट न. ८ बाट एक हुल नेपालीहरुको आगमन भएजस्तो लाग्यो । गएर बुझे मेरो अनुमान मिलेछ।एक्लीएको म ल्यापटप बन्द गरेर उतैतिर पाइला सारे । समुहकी नारीहरु सङग मेरो पनि नेपालीको नाताले नाता गासियो अनि अलिकति खुसीसाथ एक्लोपनाको निवारण गर्न तिर लागे ।नेपालीहरु मध्ये महिलहरुको संख्या अधिक । सामान्य जानकारी अनुसार इज्राएल रोजिगारमा गएका केही महिलाहरू स्वदेश फर्कदै रहेछन । संगठित मस्तिष्कले पनि राम्ररी प्रतिनिधित्व  गर्न पनि सकेन  त्यो बेला। आफ्नै परिचयलाई तिब्र बनाउदै समुहकी एउटी महिला लाई देखेर म आश्चर्यमा परे । म मौन बने र मेरो स्मरणलाई धान्दा धान्दै पनि मुखबाट फुत्त निस्कीएछ ज्योति भनेर
तर समुहकी अर्की नारीले  मेरो मौनतालाई भंग गर्दै भनीन  उनी ज्योति हैनन जेनि । मेरो दोधारलाई चिरफार गर्दै  मै पट्टी लम्कदै गरेका उनका शब्दले छोयो मेरो कानमा । अब त लाग्यो आखिर परिचय त अझै नयाँ नै रहेछ हाम्रो ।परिचयको लगाम समाएं मैले भने
 म “सिकारु"। जवाफमा मुसुक्क मुस्काउदै आफ्नो परिचयलाई अथ्यार्इन उनले।  म जेनि , मृतसागरको पानी पिएर आको।
 उनको ब्यङगात्मक कुरो मैले पनि बुझिहाले । अनि शुरु भयो हाम्रो बहसको बिस्तारको लगाम ।
सामान्य कुराकानी,पारिवारिक तालमेल र वैदेशिक रोजगारीको  अवसर र बाध्यता दुबैको मिल्दोजुल्दो नै लाग्यो। सिकारु यो कस्तो नाम? तिमी त जुझारु यानिक निपुण जस्तो देखिन्छौ फेरि किन सिकारु ?
 ब्यङग्यले भरिएका  प्रश्नहरुमा मुहारमा झल्केको ज्योतिलाई नियाल्दै जवाफ ओकले मैले ।
 उसो त तिमिपनी ज्योति हुनुपनेर् कारण तिमी दीप जस्तै बलिरहेकी छौ ।
 मैले पनि केहि ब्यङग्य प्रस्तुत गरे । छोडनुस यि कुरा नाम कहिले रहरले कोरिदो रहेछ त कहिले बाध्यताले ।
 किन? आफ्नो नाममा पनि कसैको अधिकार हुन्छ र ? नाम परिवर्तन स्वेच्छाको बिम्ब होइनर ? प्रश्नको  उत्तर दिन फ़ेरि मैले अतित खोतिल्नतिर लाग्नु भन्दा टार्ने बिचारले हँ मा अ मिलाइदिए।
हुनत म पनि नाम परिवर्तनको शिकार हुँ । भैगो छोडनुस यी कुरा ।यतिका लामो अन्तरालमा निश्ठुरिले एकपटक पनि खोज्ने प्रयास गरेन  ।
हँ के भनेको? स्वरको भोलुम घटाई भिन्दैथिइन  उनी ।त्यसैले मैले नसुनेको झैगरि मौन बसे । सायद दुबैको प्रश्न  एउटै थियो
 ।
जीवनको यो लामो बिछोडमा म जस्तै उनी पनि कुनै अतितमा हराइन जस्तो ।परिचयलाई लम्ब्याउदा उनको करिब आधा दसकको अवधि मृत सागरमा तैरिएछ , जस्तो मेरो मरुिभुममा बित्यो । । दोहा अन्तर्राष्ट्रिय  बिमानस्थलबाट काठमाडौंको लागी टर्मिनल ८ हुदै उडान भर्न लागीरहेको  बोइङ ७४७ को बोडीङ  पास लिएर हामी हाम्रो सीट नं एफ २८ र ३० मा बस्न पुग्यौ । सीट फरक परे पनि संगै बस्ने तीब्र ईच्छाका कारण एफ २९ को साथी अन्जान संग अनुरोधको हात फैलाउदै एकै ठाउँमा बस्ने ब्यवस्था मिलायौ र शुरु भयो  हाम्रो भलाकुसारी ।
जेनि कसरी तिमि नाम परिवर्तनको शिकार भयौ ? अघीको सानो आवजलाई मैले ठुलो पारे ।
कता कता केहि मिलेजस्तो लाग्ने हाम्रो यात्रामय साथको ग्यापलाई खाली नराख्न मैले केही न केही बहाना अवस्य झीक्नु थियो। मेरो व्यग्रतालाई शान्त पार्न  केही मलिन आवाजमा उनले मुख खोलीन ।
त्यो दिन त्यो शहर र त्यो काललाई मैलेकहिले भुल्न सकेको छैन सिकारु जि ।
फ़ेरि सोधे कस्तो दिन ? कस्तो काल र कस्तो परिस्थितिको कुरा गर्दै छौ तिमी ?
सिकारु महाशय ! मेरो अतितलाई यस्ता सिकारुले बुझन सक्दैनन।
फेरि हासो ।

जेनि जि मलाई तपाइका भावले जुझारु बनाउनु न (दुबैले तिमी र तपाइको प्रयोग गरेका छौ घरी घरी )धेरै ठुलो कुरो भए त्यै प्रेमको  धोका त होला नि ?  या कुनै पारिवारिक वियोगान्त कथा  होला मैले जानेजस्तो गरि घोचे।
के थाह आफू सिकारु बाट भिखारी भाको तैपनि कल्पना गर्दै  बोले ।
 ब्यङगै ब्यङग्यमा अनुहारमा बादल लगाई बोल्न थाली उ ।
सिकारु जी कुनै बेला थियो आकाश र म एकै गाउ-ठाउका , वामे सर्दा  देखी यौवनले काउकुती लगाउने बेला सम्म एउटै परिचय बोकेको हाम्रो मित्रताले प्रेम डोरोलाई पनि कताकता अगाल्न लागिसकेको अनुभुती गराएको थियो तर हामीलाई समयले फेरि कसरी भेट गराउला  अब थाह छैन? तर उहाको अनुपस्थितमा कति कष्टकर बनेर बित्यो मेरो यत्रो पलहरु । सायद त्यै दिन थियो हाम्रो आत्मियताको प्रगाढ  सम्बन्धलाई चटक्क छिनाएर नदीबाट दुई किनारा बनाइ हीडेको। शुरुवात त त्यै थियो नि हाम्रो ।
कुन दिन?
मैले बोलिहाले तर अब नबोल्ने बाचा गरे बिचमा किनकी उनी त्यै अतीतमा हराउदै बोलिरहेकी थिइन ।
 स्कुले जीवनको अन्त्यतिर आइपुग्दा हाम्रो मित्रताको लहरोले भर्खर  अंकुराउन लागेको प्रेममय पललाई पनि अङ्गिकार गर्न  लागेको थियो सायद त्यसैले त मित्रताको भावले प्रेमको आत्मीयता पनि खोज्दै थियो । भिन्न बिचारका सहपाठी भएर पनि जीवनको गन्तब्य  एउटै खोज्दै थियौ हामी ।उहा आफ्नो कुरामा अढीग हुनुहुन्थ्यो भने म स्वच्छ प्रतिस्पर्धामा कति मरि मेटथे ।
(हैन यत्रो लामो समय धोका दिएर हराउनेलाई पनि तपाई भनी सम्बोधन गदैर् छ ऊ फेरि मनमनै सोचे ) उनि भन्दै छीन...
शिशु देखी स्कुल छोडने बेला सम्म आइपुग्दा हामी बिच  कहिल्यै  चर्को आक्षेप र दोषारोपण पनि भएन । म उहालाई परकिय भन्न पनि कहिले सक्दिन । उँहा परोक्ष म पनि एकलै भएकी छु ।त्यो समाजले कोरेको लक्ष्मण रेखाको पराकाष्ठा नाघेर समाज संग परास्त भएर म हिडनुले त्यो समाजले मलाई कातर सम्झेको होला तर नारी अस्तित्वको मर्म  नबुझेको त्यो समाज प्रती मेरो कत्ति गुनासो छैन । म त्यो जन्मठाउ छोडेर जहा गएपनी मलाई त्यै पणिकुर्ट नै प्यारो लाग्थ्यो।

 मैले सुन्दै ह मा अ मिलाउदै छु। ऊनी भन्दैछिन।

 तर मलाई त्यो परिवेशमा मेरै निर्णयले आँखा चिम्लिन बाध्य बनायो र चिम्लिए पनि तर जब मैले आबेगलाई सहारा बनाउदै सुखद भविस्यको कल्पना गर्दै यो शहरको रंगमा घुलमिल  हुने प्रयास गरे तर मेरो शहर मैले सोचेजस्तो रहेनछ । म त सोच्थे शहरमा पढेलेखेका, शिक्षित र मानवीय भावना बोकेका मान्छे मात्रै होलान ।अर्काको  दुख-सुखमा साथ देलान।जहाँ म आफ्नो लगनशीलता र स्वाभिमान लाई प्रयोग गरि जीउन सक्नेछु। तर मेरो सोच गलत साबित भयो मेरो लागी आधुनिकतामा बेरिएको त्यो शहर त केबल चुसक, स्वार्थी र लुटाहा प्रवृत्तिको  रहेछ ।

जहाँ-जहाँ मैले आफ्ना प्रगति पथका  पाइलाहरु बिछ्याउदै हिडथे त्यहाँ मलाई पछाडिबाट  कसैले तानिएको हुन्थ्यो। मैले त्यो पर्णकुटी जसरी त्यागे त्यो भन्दा सयौ गुणा मलाई यो शहरसंग जुध्न भयो । म पाइला पाइला मा लुटीएकी हुन्थे ।नारी भक्षक सहितानहरु मेरा अघिपछि घुमिरहेका हुन्थे ।जहा मैले जति नै आदर्शको  कुरा गरेपनि सुन्ने कोहि हुन्नथ्यो। अनि म त्यै हाम्रो पलपलको साथ सम्झेर रोइरहन्थे तर मेले वाचा गरिसकेको थिए कि जबसम्म मेरो लक्षमा म पुग्दिन तबसम्म घर फर्कने छैन । त्यसपछि  नत मेरो लक्षमा म पुगे नत त्यो रुन्चे अनुहार लिएर गाउ नै पुग्न सके। मलाई समयले त लुटयो लुटयो त्यो शहरले पनि लुटयो। मैले त यस्ता कुरा पर्दामा मात्रै देखेकी थिए जब वास्तविकतामा आफै पर्दा बनेर खुम्चिए अनि मलाई  एउटा उज्यालो सहरको अध्यारो परिवेश  र  पर्दाका गतिविधि उस्तै उस्तै लाग्न थाल्यो।जति शहरका ती पशुगत र निन्दनय ब्यवहारमा मलाइ बिचरण गरियो । त्यति नै उनीहरु आफुलाई उच्च कोटिको दर्जामा राख्थे र शोषकहरु आफुलाई विजयी प्राप्त भएको अनुभव गरि रमाउथे। हुदा हुदा मलाई अबत एउटा असल र स्वच्छ मान्छे अगाडि उभिदा पनि त्यही भक्षकको रुप नै कल्पना गर्थे। सायद लुटिनुको वास्तविकता  झल्केको होला तर जे भएपनि मेरो उत्पीडनको ज्वाला झन झन बली नै रहयो।म यो पुरुष प्रधान  समाजको लागी चुनौती  दिन चाहन्थे तर एक्लीएकी मलाई कस्ले हात दिन्थ्यो र ? त्यै शहरले मलाई ज्योति बाट जेनि पनि बनायो ताकि मेरो पहिचानले त्यो दीप जस्तो ज्योतिको अपमान भएको आभास नहोस। नारी स्वतन्त्रतालाई अंकुश लगाउदै चुलो चौकोमा सिमित पार्दै पुरानो युग देखाउने त्यो समाज र बाहिर नारी स्वतन्त्रताको बिगुल फुकेर दनिभर गोष्ठी र सेमिनार देखाउने अनि साझ परेपछि  आँखा चिम्ली खेलौना सम्झेर बाजी मार्न कम्मर कस्ने शहरको दैनिकीमा पनि म अटाउन सकिन । त्यसैले म मेरो एकजना आफन्तको साहारामा वैदेशिक  रोजगारीमा  जाने निधो गरे। बिना अर्थ  घर न घाटको दोसाधमा जीवनलाई उभ्याउनु भन्दा मेहनत गरेर फल लिनु नै राम्रो लाग्यो अनि पुगे म मृत सागरको क्षितिजमा केहि आशा र भरोसा बोकेर।अहिले आफ्नो अवधि पुरा गरि फर्किदै छु । सायद मैले आकाशको वास्तविक  बिचारका अनुरोधलाई राम्ररी नियन्त्रण गर्न नसक्नु र समस्याहरुलाई सिमित समयमै निराकरण गर्न नसक्नु नै यो परिस्थिति निम्त्याउनु हो जस्तो लाग्छ । यदी मैले आकाशको साथ पाएको भए मनको शान्तिमा जीवन पर्यन्त संतुष्टीको मीठो  साथ पाउथे होला ।मेरो एक्लोपना निवारणको लागी उ मुहान  बन्थ्यो होला ।उसको अनुरोधको पारखी भएको भए मलाई यो निष्प्रेममा प्रेम ,डरमा साहस,आँसुमा मुस्कान,अन्योलमा उपाय र अस्थिरतामा स्थिरता मिल्थ्यो होला । म क्षमा माग्न चाहन्छु त्यो मनको मान्छेसंग न म अब उसको नै हुन सक्छु न उ मेरो नै ।

 यतिका बेलासम्म मेरो मुहारले पसिनामय आँसु संगै चित्त ब्याकुल बनाएको छ। कतै मेरो मनलाई बर्षौ पहिले चटक्क छोडेर हिड्ने ज्योति यिनै त होइनन? एकातिर  डरले काप्दैछु त अर्कोतिर मनले जप्दैछु म ज्योती मागेर । तर कसरी हुनसक्छ ? फेरि  शारीरिक  बनावट पनि त उस्तै छैन ? हु त बिदेशको लवाई खवाइमा परिवर्तन भएको पनि त हुन सक्छ।

 मेरो मुहारमा परेको कालोपोतोलाई देखेर आफ्नो मुहारमा केहि बनािवट हाँसो साथ जेनि थप्छिन ।
ओ सिकारु महाशय! दुई-चार कुरा प्रेमका नाटकीय संवाद के गरेकी थिए अनि भावनामा बगेर यसरी किन मुकदर्शक? विमान परिचारिकाले ल्याएको पेय पदार्थको घुटको निल्दै मेरो मनको पिडा यिसर पोखिएछ त्यो हावाको बेगमा ।

 जेनि जेनि यो सब के हो तिमी जेनि हुनै सक्दिनौ तिमी मेरो ज्योति हौ ज्योति अनि म तिम्रो आकास कसरी भुलेको ?

अनि सिकारु ? कसरी ? अनायासै मेरा हातहरुले उनलाई सुम्सुम्याउन पुगेछु । फेरि  धैर्यताका साथ आफुलाई सम्हाल्दै बाक्य प्रस्फुटन  गराउने हिम्मत जुटाउन लागे ।

ज्योति तिमी जेनि बनेजस्तै म पनि तिम्रो अभावमा दिनानुदिन एक्लो हुदैगए। तिमिले गाउँ छोडेर शहर पसेपछि  म केबल आकाश बनेरै त्यो हराएको ज्योतिलाई नियालीरहे तर कहिँ पाउन सकिन । समय संगै बढेको तिम्रो जवानी र सुन्दरतालाई पराइको जिम्मामा लगाउने तिम्रो पारिवारिक अन्धो निर्णय  तिमिले लत्याउन खोजेकै दिन मेरो खुसीले पनि कहिल्यै रमाउने ठाउँ पाएन ।देशमा आधुनिकताले उच्च जरो गाडेपनी  हाम्रो सामाजिक  संस्कारले आत्मसात गर्न नसकेरै हाम्रो दिन शुरु भयो ।तिम्रो परिवारबाट बिहेको कुरा चल्नु र म त्यस्को प्रतिद्वन्दी भै  हिडेको दिन नै दुई जीवनको नमेटीने दाग बन्यो । ज्योति हुन त मैले हाम्रो बारेमा बैकल्पिक  प्रारुप पनि तयार पारीसकेको  थिए । तिम्रो प्रेमाशक्तिमा लिन भएर पनि   मौखिक  रुपमा मौन बसे म । तर जे भएपनि आफ्नो मायाको सन्सार सम्झेर समाजको बखेडा झेल्दै  भएपनी मायामार्गी भएर धावन गर्न पनि त तम्सीएको थिए नि। जीवनको गोरेटोमा तिम्रो बनिरहन आफ्नो आचरण पनि त  सुधारेकै थिए । तिमी त भनेकी थियौ नि युगल बनाउ भनेर तर त्यो अनैतिकता बोकेको पिलन्धरे समाजको अगाडी पुरुषार्थ  देखाएर भगाई परिबन्धमा पर्न नचाहेकै हो तर किन ? थाह छ तिमिलाई? किनकि बिना योजना कच्चो धागोलाई समाएर अरुको अधीनमा जकडीएर बस्न त के  कल्पना समेत गर्न मन लागेन मलाई त्यो दिन जस्को कारण तिमी हिडयौ र म एक्लो भए । यस्तै कुरामा दिनहरु बितिरहे र मलाई तिमिले लगाइदिएको आकाशको ताज तिम्रो अभावमा अपुर्ण  लाग्यो र प्रेमपिडाको उपासना स्वरूप सिकारु बनेर नयाँ गोरेटोमा हिडने प्रयास  गरे । जो मेरो पहिचान बनेको छ अचेल र यसैमा मेरो संसार पनि अडेको छ। मलाई लाग्छ मलाई पनि हाम्रो अतीतको समिक्षक बन्ने अधिकार् त पक्कै छोडेकी छौ भनेरै यति बोल्ने दुस्साहस गरे ।
 (अब त उनले पनि लामो समयको हाम्रो प्रेम र अभावको समस्यालाई राम्ररी बुझीसकिछन क्यारे आकाश नै भनी सम्बोधन गनर् थालीन )
आकाश अवस्य छ तिमिलाई यो अधिकार र तिमी निस्संदेह आफ्नो हकको सदुपयोग गनर् सक्छौ। मेरो भावुकतालाई भंग गदैर् उनी मुख  खोलीन।
अनि बिहे?
ज्योति हाम्रो बिछोडपछी मैले पनि केहि गर्न सकिन भनौ एउटा हातले ताली बजेन । घरबाट  बिहेको कुरा एकोहोरो आइरहयो। २-३ बषर् त तिम्रो आगमन हुन्छ कि भनी बाटो कुरिरहे तर कतैबाट तिम्रो सुइको सम्म नपाएपछि बाध्य भएर  बिहे गरे। क्षमा चाहन्छु ज्योति म तिम्रो हुन सकिन तर एक चिम्टी सिन्दुर तिम्रो शिरमा पार्न नसके पनि तिम्रो  हरेक सुख-दु:खमा हर कोणबाट साथ दिनेछु भन्ने प्रण गर्दछु

 (यतिबेला सम्म हामी दुबैले राम्रो संग आफुहरुलाई सम्हालेका छौ।)
ज्योति था छ ? तिमिलाई मैले आधुनिक नाम चलेका सामाजिक  संजालका धेरै पेजहरुमा खोज्दै गए तर तिमी कहि कतै भेटीइनौ भेटनु पनि कसरी ? सायद ज्योति बाट जेनि हुनुको अवरोध होला यो ।

होला तर तिमिलाई पनि त आकाश मानी मैले संसारका सारा बिधुतिय पानाहरुमा खोजीरहे तर आकाश जस्तो उदार मान्छे सिकारु बनी धर्तीमा झरेको के थाहा मलाई ? त्यसैले होला भेटन नसकेको मैले पनि । ( मीठो हासो दुबैजनाको )

यति बेलासम्म आकाश माथ उडीरहेको जहाज कान्तिपुरी नगरिको सिमा सम्म आइपुगेको थियो। एयर होस्टेजले ल्याण्ड गर्दा हुनसक्ने सम्भावित खतराबाट बच्नको लागी  सुरक्षानिति बताउदै छन । हामी बिगतलाई हतियार बनाएर वर्तमानमा  मिल्ने साथी भई जीउने वाचा सहित छुट्टीने प्रण गरेका  छौ ।
बाँकी यता >>

04 May 2016

केही मुक्तकहरु

. 04 May 2016
0 प्रतिक्रिया

लेखक फेरीन्छन तर कृति फेरीदैन यहाँ
नेतृत्व फेरीन्छ तर प्रवृत्ति फेरीदैन यहाँ
लेख्ने र लेखाउनेको तालमेल मिलेरै होला
कुरा फेरीन्छन तर मनोवृत्ति फेरीदैन यहाँ ।
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
अचेल सपनिमा उनी सधै डराएको देख्छु
कोही फेद काटदै रुखमाथी चढाएको देख्छु
पक्कै केही अनर्थ हुनेछ उनिमाथी नत्र
किन आफ्नै सन्तानबाट आमा डराएको देख्छु
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
कसरी बदलिन्छ जगत सधै आफै गुरु हुन्छौ
बिसङती र कुरुती निम्त्याउदै जहाँ त्यही सुरु हुन्छौ
खै तिम्रो आचरणमा बदलाव कहिले देखायौ
किन  सत्य र निष्ठा बोक्न थुरु थुरु हुन्छौ?
बाँकी यता >>

25 May 2014

. 25 May 2014
1 प्रतिक्रिया

पाहुनाझै दुइ दिन हाँसेर गई 
छोडि जुनेली रातमा ढाँटेर गई 

बसन्तमा संगसंगै फूल्छु भन्थि 
कोपिलामै बोटपात भाँचेर गई 

साधक बन्थि सान्त्वना देखाई 
 बेमौसमि मायाप्रेम गाँसेर गई 

शालिन ठान्दै निशर्त रमाए 
बिटपको मुकुट टाँसेर गई 

सचित्र कोर्दै अनन्त जिवनको
रोँदनलाई यौबनले साटेर गई
बाँकी यता >>

21 December 2012

गजल

. 21 December 2012
2 प्रतिक्रिया


२०६८ असोज ३ 


एउटा पत्र  तिमीलाई कोरु  कि जस्तो लाग्छ   
क्षितिजमै मिल्ने उडान भरु कि जस्तो लाग्छ

शुन्यतामा   हराउदा   बहार बनि उमंगको 
गोधुलिलाई उषासंगै जोरु कि जस्तो लाग्छ

आत्मिय र  स्पर्शको  साथ छुट्दा घरि-घरि 
बन्धनको बन्द ताला  फोरु कि जस्तो लाग्छ

कोपिलामै  छरिदियौ  सुवासका   परागहरु
फूल बनि तिम्रै नजिक झरू कि जस्तो लाग्छ

"सूर्य" बनि कति बस्नु बादलुको  घुम्टोभित्र 
गगन छोडी धर्तितिरै सरु  कि जस्तो लाग्छ


*********************************************
                                        

     
बाँकी यता >>

26 August 2012

सिकाइका चार बर्ष

. 26 August 2012
2 प्रतिक्रिया

समय चक्रको गतिलाई पछ्याउदै यो सिकारुको पाइला बनि हिडेको गोरेटोले चौथो बर्षलाई पनि औपचारिकताको हिसाबले पार गरिसकेछ।कछुवाकै चालमा भएपनि गोरेटोका अनुभूति र कल्पनाका बिचारहरुलाई आजसम्म जोगाइराख्ने अवसर पाए।पूर्णबिरामको संघारमा आइपुगेको सिकारुलाई अल्पबिराम लगाउदै भएपनि यहाँहरुको हौसला र बेलाबेलामा लाग्ने प्रश्नवाचक संकेतलाई छोप्दै गोरेटोलाई भरथेग गरि अहिलेसम्म हिडिरहने प्रेरणा मिल्यो।आरम्भदेखी हालसम्म ब्लगमा दर्शिएका लेख,रचना तथा कथा र कल्पनाका सिर्जनाहरुमा यहाँहरुले दिएको गाली र तालीको प्रसंसा जति गरेपनि कमै भएको मान्छु म।
के पाए? के गुमाए? धेरै पाए केहि गुमाइन। तरंगको आत्मियता र सामिप्यता बढाए त्यहि फुर्सदको डुलि हिडने समय चढाए।प्रबिधिदेखी प्रकृतिसम्म,संस्कृतिदेखी बिकृतिसम्म अनि ब्लगर मनोभावदेखी राष्ट्रिय जनभाव सम्मका सबैखाले प्रस्तुतिका अनुभवहरु संगाल्ने अवसर पाए भलै निरन्तरताको कसीलो डोरी समाएर सबैका लेख रचनाहरुमा बाधीने साइत नजुरे पनि फुर्सदमा ब्लगमा भिडने प्रयास चाहि जारि नै राखियो तर प्रारम्भिक मनोगत योजनामा अडिग रहन भने सकिएन।हप्ता या दुई हप्तामा चिन्तन टाँस्ने योजना मासिक रुपमा पनि पुगेको छ तर जे होस फूर्सदको समयलाई सदुपयोग गरेरै भएपनि उब्जेको यो आनन्दमय क्षणलाई अक्षुण राख्न अरु केहि सक्रियता बढाउने मानसिक सोच भने बढेको छ। यो अवधिमा मलाई जन्मन,बामे सर्न, जरा हाल्न अनि फल्न,फूल्न सहयोग गर्ने ब्ल.गुरुदेखी बिधुतिय सञ्यालमा जोडिनुहुने सबै आत्मिय मित्रजनहरुको जति तारिफ गरे पनि कमै हुन्छ। हुन त मलाई आज यो दिनमा सबैको नाम सम्म भएपनि कोर्ने ईच्छा थियो तर समेटन सकिन।  मेरो गोरेटोमा पाइला टेक्दै सुझाव,सल्लाह,हौसला,खबरदारी,गाली र तालि दिनुहुने सबैमा मैत्रिभाव जगाउदै धन्यबाद प्रकट गर्दछु। बिगतमा छाप बनेर बसेका  नामहरुले मलाइ झस्काइरहेछन । आक्षरिक सम्झनामा समेटदै सबै ब्लगर मित्रहरुलाइ मानसिक सम्झनाले झन बढि याद दर्शाउन चाहन्छु। हाम्रो साथ सधै अटुट र अमिट बनिरहोस। कामना.................

मेरो ब्लगलाई आफ्नोमा समावेस गर्दै उत्साहको नयाँगमन सहित पहिलो  प्रतिक्रिया जनाउने  आफ्नै कुराका बेदनाथ पुलामिको(उमेस) को  शब्दले अझै आकर्षण गर्यो र शुरु गरे मौलिकतामा ब्यक्तिगत बिषय बस्तुको उठान गर्दै ब्लगमा रमाउन । गोरेटोमा हिडेपछि ब्लगर मित्रहरुको उच्च हौसला , सुझाव र मिठा प्रतिक्रियाले यहाँसम्म आइपुगे  तर   कर्मयोग भनु या बाध्यता कहिलेकाही लेख्ने अभीप्सा हुदा हुदै पनि ब्लगमा अर्धबिराम लगाउनु पर्दा नमिठो लाग्छ । आफ्ना अग्रज मित्रहरुको सहयोग र हौसलाबाट मलाई आफ्नो सिर्जनात्मक शक्तिलाई सशक्तिकृत  गर्न सहयोग मिलेको वास्तविकतालाई म कहिल्यै नकार्न सक्दिन । ब्लग शुरु गर्न उर्जा थप्ने चौतारिका संगमको हौसला , प्राविधिक सहयोगमा ब्लग ब्यानर बनाउदै सधै मनोबल बढाउने भोजपुरे ब्लगका चन्द्र बान्तवा राई र बि जे दुम्माली जी लाई चाहेर पनि बिर्सन सक्दिन म । साथै थालनि देखि अहिले सम्म पनि हरेक परिस्थितिमा ब्लग दुनियामा नयाँ-नयाँ खोजमा ब्लग अवधरणा प्रस्तुत गर्दै पारस्पारिक सहयोग बाँडदै ब्ल. गुरुमा सुपरिचित नाम दिलीप आचार्य दाजु जी को चौतर्फी सहयोगको जति प्रसंसा गरे पनि कमै  भएको ठन्छु म । अनि ब्लग जगतको आत्मबल बढाउदै बिश्वभरिका नेपाली ब्लगरहरुलाई एउटै सूत्रमा बाँध्न हरदम प्रयासरत दौतरीको सामुहिक प्रयासलाई पनि सलाम नठोके मनले मान्दैन । मेरो परिचयलाई  फिजाउदै ब्लग भित्र ब्लगमा  सिकारु भनि आमन्त्रित गरेर मिठो बहस प्रस्तुत गर्ने दौतरी प्रति यो दिनमा फेरि पनि  बिशेष आभार ।

तरंगको यो अवधिमा ब्लगकै माध्यामबाट मलाई सधै नैतिक बल,अनुभव र आधुनिक परिपाटिमा जम्न सिकाउदै यथेष्ट मनोबल बढाउने अब्बल दर्जाका माननिय ब्लगर ज्यू हरु  शब्दका  जोतारे धाइबा, आँगनका    बसन्त गौतम,साहित्य घरका दीपक जडित,आकार पोस्टका अनिल घिमिरे, कुटिकि कैलाश राई,गफगाफका प्रवेस, अषेश पौडेल , कृष्णपक्षका  कृष्ण थापा , चेतनाका दूर्जेय , खुल्लामञ्चका गोकुल ढकाल ,फोटो ब्लगकी सुजन आचार्य,नेपाली  मनका शिब प्रकास ,सिलिचुङका बिमल गौतम ,सपनाका दिपेन्द्र कुमार झा ,कम्प्युटर नेपालीका  कृष्ण पोखरेल , यात्राका सुस्केराका राज दिनेश, गुल्मि दर्शनका सन्जु मगर ,आफ्नै बिश्वासकी आशा गुरुङ ,हाम्रो नेपालका हावा , वर्ड फलो का दीप श्रेष्ठ,मनको कुराका मिलन लम्साल , अनलाइन खसखसका राजेश नतांस ,अजबगजबका नबिन,शब्दतरंग ,आफ्नै सपनाका प्रदिप स्रि,बियोगका छँहारिका सार्थक सिम्खडा ,संगमका प्रविण थापा,म अनि मेरा पलहरुका दुम्मालि बि जे, मानुष डायरिकि मनु ठाडा ,अन्त्यहिन शुरुवातका चुडामणी,यँहाहरुकै सहपाठीका किरण राई,बिजय श्रेष्ठ, गुरु केदार बराल ,आँगन  एस के परि,  ,शङ्कर लामिछाने स्मृति घर, रत्न संसार श्रेष्ठ, घामपानीका कहानी, नेपाली भाषाका ब्लगहरू,शखदा साहित्य,भावना यात्रा, नेपालको सम्झना,साहित्यजीवनको निम्ति, मेरो बाटो, आश्मा ,द एरिजोना नेपाल,स्वप्निल संसार, दिपा, कार्बन केमिस्ट्री, साधना शर्माअन्जलि, अर्चना श्रेष्ठ, बर्षा , र ददि सापकोटाको नेपाल प्लस जस्ता हस्तिहरुमा म सधै कृतज्ञता ब्यक्त गर्दछु ।

यसै गरि  ब्लग जगतमा परिचय बनाउदै छिर्नु भएका सम्पूर्ण नव आगन्तुक मित्रहरुलाई पनि मेरो स्वागत तथा शुभकामना छ। बिशेष गरि अन्य म छिर्ने घरहरुमा दु्र्गा अधिकारी , जीवनका मोडहरु , शब्द संसार ,जय साइराम,जीवनका तिता मिठा अनुभवहरु, मेरो दुँनिया, माकर अनलाइन,अनुकुल संसार, मेरो प्यारो संसार,भुवन,साँखू अनलाइन,स्याम दुलाल,प्रकाश शोशित,प्रज्वल,केशबराज अधिकारी, देबराज,राजा पुनियानि ,युवा आवाज ,म नेपाली,साँचो जीवनको यात्रा,शेर र सायरी,क्या मज्जा  ,कवि चाम्लिङको संगितिक चौतारी,भेडाको उनजस्तो,मझेरी, रविजीवनका मोडहरु,कृष्ण गिरि,नेपाली गजल , जिजीविषा जस्ता ब्लगहरुको पनि पारखी भएको छु ।

मेरो सम्झना शक्तिले भ्याएसम्म मैले यो ब्लगको दोस्रो बर्षको सम्झनास्वरुप सम्पूर्ण मित्रहरुलाई समेटने प्रयास गरेको छु । कारणवश कसैको नाम समाबेश हुन सकेको छैन भने माफ पाउ । बेलाबखत रचना पठाएर सहयोग गर्ने छबिलाल जी, लगातार छिर्ने दिनेस पराजुलि,मनोज,कोष प्रसाद र अन्य सबैको सहयोगको लागि मुरी-मुरी धन्यबाद, साथै फेसबुक मित्रहरु र अनलाइन मार्फत जोडिनुहुने सबैमा आभार ! आउदा नयाँ दिनहरुमा पनि सबैको यसैगरी सुझाव,सल्लाह र प्रतिक्रियाहरु बटुल्न पाउनेछु भन्ने पूर्ण बिश्वास पनि राख्दछु ।  Happy Blogging…………………………………..
बाँकी यता >>

07 August 2012

कविता

. 07 August 2012
1 प्रतिक्रिया


२०६८ असोज 

आँखा तिनै मन त्यहि
तर दृष्य फरक
नानिमा टल्किने छायाहरु फरक


आसा र बिस्वासको दियो निभ्ने हो कि
भन्ने डरले कापिँरहेको मुटु लाई
पुस माघको सिरेटोले झन कमाउदै
दिवा स्वप्न झै न्यानो घामको आसमा
रत्तिएका कल्पनाहरु बाटो कुर्दैछन !


थाह छैन मुलबाटो कहाँ छ
दोबाटो र गोरेटोको संगम कसरी हुदैछ
तर यि चालहरु सक्रिय छन
खुसि र उमंग पाउने आशमा !!


कल्पनाका फलहरु
यथार्तका काँडा हुन कि
बोक्न नसक्ने ईच्छा र
भुल्न नसक्ने यादहरु
मष्तिष्को उत्कर्ष मात्रै हो कि
स्नेह र निर्दोषको सोझो खेलमा
आशक्ति र स्वार्थको जित हो कि !!!


बिक्षिप्त छातिका रंगिन सपना
दोबाटोका पत्थर बन्दा
लक्षभित्रका स्वर्णिम चाहानामा
कलिलो ह्रदयमा अंकुरित भावनामा
बज्रपातको तुसारो पर्दा
आफै गलेछु,च्यातिएर टुक्रा-टुक्रा भएछु!!!!



समाधान खोज्दै पाइला सार्दा
हुरि बतासको बेग संगै
क्षितिज नियाल्दै उडिरहे,
यै एउटा जीवन जिउने बहानामा
यै एउटा जीवन जिउने बहानामा !!!!!

                                 **************************************************** 
                                           
बाँकी यता >>

08 July 2012

गजल

. 08 July 2012
3 प्रतिक्रिया


केहि समय पहिले फेसबुकमा मतलाको रुपमा प्रस्तुत यो भावले गजलको आकार पाएकोले ब्लगमा राखेको छु।

थाहै नपाइ जिन्दगिमा कताबाट फाटो आयो
धोई पखाली नमेटिने मायारुपि टाटो आयो

जारी थियो यात्रा हाम्रो दोबाटोमा एकै साथ
छेके पछी कोहि आई छुटाउने बाटो आयो

जल थियो मल थियो मनको हरपल थियो
नफक्रिदा मनको फूल मुटुभित्र गाँठो आयो

 बलिदानमा प्राप्ति  खोज भन्थे प्रेम गर्नेहरु
  त्याग सबै ब्यर्थ हुदा  यौटा दुख्ने पाटो आयो

                  ************************************************
बाँकी यता >>

15 June 2012

अस्त र उदयको चपेटामा- सूर्य

. 15 June 2012
4 प्रतिक्रिया

पूर्वको लालिमा उदाएको सूर्य दिनसंगै ढल्दै पश्चिममको डाँडामा अस्त हुनुपर्ने, सन्ध्या संग मितेरि गास्दै रमाउने जुन प्रभातको उदयसँगै मलिन हुदै खुम्चिनु पर्ने । आ-आफ्नै अस्त र उदयको प्रक्रिया भोगिरहेका सम्पूर्ण बस्तुबिच झल्किएको वास्तविकता म मा पनि लागु हुनु कुनै नयाँ कुरा त पक्कै होइन  तर एउटा नियमसंगत तरिकाले नहुनु भने पक्कै अघोसित  बेवास्ताको रुप नै हो।यस्तै आरोह-अवरोहका बिच मेरा ब्लगिङका दिनहरु गुज्रिएका छन् । हुन त यो अवधिमा मैले थुप्रै कुरा पाए।धैरै सिके।तर गुमाउन भने केहि गुमाइन।यस्लाई म बचेको र उभ्रेको समयको प्राप्ति नै भन्दछु।

ध्रुव सत्य नै हो। जन्मे पछि मानिसले मृत्युको प्रतिक्षा गरिरहेकै हुन्छ। त्यहि प्रतिक्षाको बिच आउने क्रिया-प्रतिक्रिया, अवसर-चुनौति अनि आवेग र उदवेगहरुको उतार चढाव नै जीवन बनेर जन्म र मृत्युको बिच घुमिरहन्छ।यहि चक्रमा बनेका छापहरुको अस्तित्व नै जीवनलाई चिनाउने एउटा माध्याम रहेछ।तर यहाँ जीवनको कुरा अस्त र उदयको चपेटामा जोडिनु पक्कै सान्दर्भिक नहोला तर मेरा ब्लगिङका बर्षहरु पनि यसरी नै बितेका छन।आरम्भको मनोगत शैलिमा अडिग रहन नसक्नु र गोरेटोमा हुनुपर्ने समायोजनको प्रक्रियामा हृास आउनु यो अवधिका मुख्य चुनौति बने।

            समानान्तर ब्लगरहरुले चढेको खुडकिलोले शिखरलाई पछ्याउदै गरेको देख्न  पाउनु त मेरो सौभाग्य नै मान्छु म। शुरुबाति ब्लगिङ फितलो भएपनि समय संगै परिवर्तनको पथमा मेरो पनि पक्कै केहि उत्साहजानक सहभागिता झल्किएको अनुभुति भएकै हो तर निरन्तर लागिरहन नसक्नु दु:खको कुरा । अर्को कुरा ब्लग संसार र समग्र तरंग भित्र गासिएको छुट्टै प्रकारको आत्मियता पनि टुक्रदै र टाढिदै जाने रहेछ भन्ने कुरा मैले यो बिचको अन्तरालमा मनन गरेको छु। नयाँ कुरा पछयाउन नपाउनु,आगन्तुकहरुलाई स्वागत र प्रोत्साहन गर्न नपाउनु र समकक्षि लगायत पुरानाहरुलाई सम्मान दिन नसक्नु नमज्जाको बिषय बन्न पुगे।
अग्रजहरुको मार्गलाई पछयाउदा पाएको सुखद र हौसलाका अनुभूतिहरुलाई मनको भकारिभित्र टम्मै पारेर राखेको छु तर एकतर्फि मायाको स्वाद के स्वाद भने झै प्रतिक्रिया र प्रसंगमा दर्सिन नपाउनु नजिक भएर पनि टाढिएको जस्तो भान हुने रहेछ। जे होस समयसंग जोडिनुपर्ने आम आवस्यकतालाई मध्यनजर गर्दै बेला-बखत झुल्किनै मन लाग्छ।यस्लाई चट्कै माया मार्न नसकिने रहेछ।त्यसैले कहिलेकाही अस्त र उदयको दोधारमा उभिन पुग्छु र अस्त भन्दा त ढीलै भएपनि उदाकै राम्रो मानि झुल्किन पुग्छु ब्यस्तताका बादल पन्छाएर। अब त स्थितिले सोझो रुप लिएको जस्तो पनि भान हुदैछ जस्का कारण निरन्तरताको निकटमै आइपुगे जस्तो पनि लाग्छ। ब्लगमा देखा परि सिर्जना र चिन्तनहरु पस्किन नसके पनि यो अवधिमा निस्क्रिय नै भएर बसेको भने छैन। केहि चिन्तन मनन र सिर्जनाहरु डायरिमा संकलित भएकै छन। प्रस्तुत गर्ने काइदा मात्र नमिलेको हो।

मित्रहरु! यस्तै-यस्तै वास्तविकताहरु कथा बनेका छन मेरो जीवन संग आजभोलि।पुरानो बसाइलाई नयाँ बनाउने कोसिस,पहाड र तराइको अब्यवस्थित बसाई, र पारिवारिक स्तिथिलाई परिमार्जन गर्ने उद्देश्यका कारण म आफैमा हराइरहे। हजुरहरुप्रति (ब्लगर) मेरो मान ,सम्मान,आत्मियता र मित्रता  उत्तिकै रुपमा रहेको छ।मलाई यो तरंगमा जन्म दिदै बामे सर्न सिकाइ आफ्नै कोसिसमा अडिग रहन सहयोग गर्ने सबैलाई मुरि-मुरि धन्यबाद दिन चाहन्छु। कछुवाको चालमै भएपनि हिडिरहेका यि पाइला टेक्नमा यहाँहरुले दर्शाएको आक्षरिक र मौखिक सहयोगको लागि म आभारी छु।यो बिचमा धेरै साथीहरुको आगमन भएको छ ब्लगमा तर मेरो परिचय बाँकी नै भएपनि यसैबाट स्वागत दिन चाहन्छु। मेरो गोरेटोमा पाइला टेक्दै सुझाव,सल्लाह,हौसला र तालि दिनुहुने सबैमा मैत्रिभाव जगाउदै धन्यबाद प्रकट गर्दछु। हाम्रो साथ जीवन्त र दीगन्त बनिरहोस। कामना.................

*********************************************************************************
बाँकी यता >>

21 June 2011

गजल

. 21 June 2011
8 प्रतिक्रिया

ब्लगिङ नगरेको पनि धेरै भैसकेछ । कहिले ईन्टरनेट संजालको समस्या,कहिले ब्यस्तता त कहिले अल्छिपनको रोग ।  निरन्तर हुन्छु भन्दाभन्दै पनि समस्याहरुलाई निराकरण गर्न नसक्नुले ब्लगर साथिहरुसंगको सहयात्रा अलि पातलिदै गैरहेको छ। यो समयाबधि भित्र भेट गर्न नसकेका सम्पुर्ण मित्रजनहरुलाई हार्दिक सम्झना तथा नमस्कार भन्दै बिगतमा कोरिएको यो गजल टाँसेर औपचारिकता पुरा गर्ने जमर्को गरेको छु ।




नयनले नपढाउ प्रेमका ति पाठहरु
अझै अघि नबढाउ मुट् दुख्ने बातहरु

जलिराछ जिन्दगी स्वार्थको हुरि चल्दा
हुरि माझ नबढाउ दियो बाल्ने हातहरु


यौबनको मातसंगै मनभित्र आगो बाल्दा
राप लाग्छ जिन्दगिमा परै राख तापहरु

मित्रताको दोबाटोमा स्वच्छ भै बसे पनि
सपनिमा नआउन  डाहा गर्छन रातहरु

आक्षेप र उपेक्षाको समाधिमा सूर्य”लाई
फुल टिपि नचढाउ ईश्र्या गर्छन् पातहरु
बाँकी यता >>

22 December 2010

गजल

. 22 December 2010
4 प्रतिक्रिया

मन भन्छ सधै तिम्रो साथमा रहन्छु
स्पर्श नपाएनि तिम्रो बातमा रहन्छु
         
नसा नसामा बगाउला तिमीलाई सधै
बिना सराब तिमी संग मातमा रहन्छु

प्रभात संगै उदाउन सन्ध्या बोकेर
प्रहर रोकी तिम्रो चन्द्र रातमा रहन्छु

मुस्काउ तिमी फुल बनि म भमरा हुला
चुमी सारा खुसी त्यो सुबासमा रहन्छु

उषा बोकेर चम्कन सूर्य तिमी संगै छ
बढाउ सामिप्यता म त्यै तापमा रहन्छु ।
बाँकी यता >>

23 November 2010

आफन्त

. 23 November 2010
3 प्रतिक्रिया

श्यामलालले करिब पाँच वर्ष भैसकेछ यो संस्थामा काम गर्न लागेको पनि । घर धान्न देखि लिएर घर ब्यवहार, ईष्टमित्र, नातागोता सबैको भार आफ्नै टाउकोमा लगाउनु परेको छ । ६ जनाको पारिवारमा गाउका पाका पुराना ईज्जतसाथ बसेका मान्छे । अत्यधिक आधुनिकताले गाँजेको बेला भएर होला श्यामलाल पनि ढल्दैछन त्यो समयसँग नचाहरै भएपनि ।

त्यसो त उनी जागिर बाहेक परिवारसंग आफ्नै करेसाबारिमा सागसब्जि पनि उत्पादन गर्छन् । जायदात पनि अलि कमै भएका मान्छे भएपनि गाउघरको जनजिब्रोमा निकै ईमान्दारिता बोकेका मान्छे । "यो नोकरि गर्न लागेको पनि पाँच वर्ष भैसकेछ । बढुवाको आस गर्दागर्दै यतिका समय भैसक्यो । हाकिमले मन नपराएको पनि हैन । त्यो मदनलाललाई( संस्थामा आफूभन्दा उपल्लो स्तरका कर्मचारी) सरुवा गर्ने कुरा त चलाएकै छन् हाकिम साबले । त्यसपछि त आफ्नै पालो हो । हुन त यो बहुसङ्ख्यक बेरोजगारिको अखडामा रोजगारि पाएकै छु । जागिरको लागि महिनौ लगाएर मरिमेटेको तिक्तता पनि  भोगेकै हो कति लोभिनु ?" यस्तै यस्तै विगत देखी बर्तमान सम्म सम्झदै राहतको मस्यौदा तयार पार्छन् श्यामलाल ।

नभन्दै आखिर त्यो दिन पनि आयो ।मदनलाललाई बढुवा गरेर पठाइदिए हाकिमले । श्यामलाललाई उपल्लो तहमा स्वागत गर्दै आफ्नो (पहिलेको श्यामलालको पद) पदपुर्तिका लागि उनैलाई एउटा ईमान्दार र स्वाभिमानि व्यक्ति खोज्ने जिम्मा पनि सुम्पिए हाकिमले । यसले धेरै समय पछि श्यामलाललाई राहत मिलेको अनुभूति भयो । परिवार सँग खुसी मनाए। गाउघर समाज टोलतिर उनैको चर्चा भयो। फेरि अर्कोतिर आफ्नो ईमान्दारिताको फलले गर्दा एउटा नयाँ मान्छे खोज्ने अवसर पनि मिलेकोमा दङ्ग छन् उनी। यसो समाजको यताउता आँखा घुमाए। फेरि सोचे हाकिम साब अलि प्रखर किसिमका मान्छे । जस्तोसुकैलाई त जागिर लगाउनु पनि भएन । उनको मनमा झट्ट एउटा नाम याद आयो। त्यो भाइको छोरा नारने( अलि उरन्ठेउलो हुनाले नारनलाई नारने भन्छन उनि) काम नपाएर घुमिराछ । एक पटक त खुवाको पनि हो जागिर मातेर हिडयो तर जे भएपनि आफ्नैलाई लगाउन पाए बिग्रेको पारिवारिक सम्बन्ध पनि सप्रने अनि उसको पुनर्रउत्थान पनि हुने । यदि हाकिम साबले कुरा खानु भयो भने राम्रै हुनेछ भन्ठानेर नारनेलाई नै जागिरमा फोर्स गर्ने बाचा सहित निदाउने कोसिस गरे त्यो रात ।

करिब आधा दशक काम गरेका पाका पुराना मान्छेको कुरालाई काटने कोसिस गरेनन हाकिम साबले पनि । यदि तिमिले ठीक छ र काममा पनि ईमान्दरिता देखाउछ भन्छौँ भने भोलिदेखी नै काममा बोलाउँ । धेरै दिन भैसक्यो काम थुप्रिएको छ तिमीलाई थाहै छ । हाकिमको कुरा सुनेर खुसी हुदै श्यामलालले नारनेलाई अर्को दिन देखि नै काममा बोलाए । बाबु छोरा संगसंगै अफिस जाने आउने गर्न थाले  । केहि दिनमै दुई घरको पारिवारिक सम्बन्ध पनि सुधारिदै गयो । वरपर छरछिमेकले पनि गुनगानका नयाँ कुराहरु गाउन थाले। श्यामलालाई यस्तो खुसी जीवनमा पहिलो पटक मिलेको छ ।

(करिब तिन महिना पछी)

श्यामलाल विचारमा पर्दैछन आजभोलि । खै के भाको होला ? काम पनि गरेकै छु राम्रै सँग हिजो हाकिमले मलाई किन यति सारो गालि गरेको होला? गल्ति पनि त भए जस्तो लाग्दैन । के त्यो नारनेले पो बिरायो  कि ? केहि समय भयो हाकिम र नारने निकै नजिक भाका छन् तर के भयो र आफ्नै केटो त हो मिलोस् न मलाई त राम्रै त हुने हो नि । सोच्दासोच्दै भुसुक्कै निदाएछन ।

समय बित्दै गयो । जति पछि भयो उति हाकिमको आँखामा गिर्दै गएको आभास भएको छ श्यामलाललाई आजभोलि । केहि दिनपछी नयाँ पोस्टमा काम गर्न असक्षम भन्दै बढेको पद घटाई पहिलेकै पदमा काम गर्न आग्रह गर्दे नारनेलाई उपल्लो तहमा काम लगाए हाकिमले । फेरि दोधारमा परे श्यामलाल । हुन त काम अलि कडा नै भएपनि चलाएकै थिए बरु त्यो नारनेले त कुरा बिगार.............. धत् म पनि कस्तो सोचेको ? निसन्देह काम लगाएको हुँ । गलत सोच्नु राम्रो होइन । मन सम्हाल्दै पु:न पुरानै काम सुरु गरे । यो बेला सम्म नारने र हाकिमको निकै जमेको छ । आफ्नो मान्छेको प्रगति देखेर दङ्ग छन् उनि । जे होस मेरो नारने ले हाकिमको मन जितेको छ मेरो पनि केही हुन्छ छिट्टै फेरि ।

नारनेलाई जागिर लागाएको केही महिनापछि हाकिमले श्यामलाल लाई आफ्नो अफिसमा बोलाए । नारन सरको अनुसार तपाईको असक्षमता र अस्वभाविक कृयाकलापले गर्दा यो संस्थामा काम गर्न अयोग्य ठहरिनुको कारण आजसम्मको हिसाबकिताब चुक्ता गरिदै जागिर निकाला गरिएको जानकारी गराउन चाहन्छु। तपाइका नयाँ दिनहरु शुभ रहुन ।

हाकिमको यो कुरा सुनेर आफ्नै नारनेको  अनुहार तिर पुर्लुक्क हेर्दै पर्पुरो समाउदै आफ्नो
ईमान्दारितामा आफ्नो आफन्तले दिएको फल सम्झेर पाएको केही रकम बगलिमा हाल्दै घरतिर पाइला सार्छन श्यामलाल ।

बाँकी यता >>